Prace magisterskie z psychologii są podzielone na standardowo rozdziały i podrozdziały (niektóre w ramach tych ostatnich zawierają jeszcze punkty). W sekcjach tych zawarte jest meritum problemu, tzw. mięso tego, co stanowi przedmiot zainteresowania autorów.

Pisanie pracy zaczyna się od... pierwszego rozdziału. Tak, nie od wstępu, lecz właśnie pierwszego rozdziału. Dopiero na końcu podchodzi się do wstępu. To pozwala szerzej spojrzeć na zawartość części zasadniczej, zapowiedzieć ją, przedstawić w telegraficznym skrócie. Teoretycznie podjęcie tego kroku na początku byłoby możliwe, ale trudne do wykonania (nie wiedzielibyśmy, co tak do końca zawierają poszczególne części dzieła).

Każdy rozdział zaczyna się od nowej strony. Nazwy podrozdziałów wystarczy oddzielić od ostatniego zdania poprzedniego podrozdziału dodatkową wersem. Prace magisterskie z psychologii numeruje się tak samo jak publikacje z innych dziedzin, czyli rozdziały cyframi rzymskimi (I, II, III, IV, itd.), a podrozdziały - arabskimi (np. 1, 2, 3). Tytuły pogrubiamy.

Jaka jest minimalna ilość części? Wszystko zależy od promotora. To on ustala zasady, dlatego różnią się one w zależności od uczelni, a nawet wydziału. Jeśli prace magisterskie z psychologii zawierają mniej niż trzy rozdziały, to nie prezentują się dobrze i właściwie nie mogą nosić miana magisteriów.

Niektórzy profesorowie czy inni opiekunowie naukowi ustalają minimalną liczbę rozdziałów na cztery, pięć, w tym pierwszy musi być obowiązkowo czysto teoretyczny (służy przedstawieniu aparatu pojęciowego używanego w dziele).

Ogrody a ich główna funkcja wypoczynkowa.
Jak powinno się urządzać ogrody by pełniły swoją funkcję wypoczynkową.

Prace magisterskie z psychologii powinny mieć logiczną konstrukcję (szkielet)
Zanim studenci zaczną pisać prace magisterskie z psychologii, przygotowują szkielet dzieła, który do pewnego etapu mogą zmieniać.